Nga Halit Berati
Kohët e fundit, lajmet mbi një mundësi të sulmeve terroriste nga Irani kanë pushtuar mediat shqiptare. Ambasada Amerikane në Tiranë paralajmëroi qytetarët për një rrezik të mundshëm, ndërsa tensionet politike mes mazhorancës dhe opozitës nuk bëjnë gjë tjetër veçse i shtojnë dramatizmin skenës publike.
Në dukje, këto janë lajmet që kapin vëmendjen. Por problemi real, që prek xhepat dhe jetën e përditshme të qytetarëve, është rritja e çmimeve të naftës dhe produkteve ushqimore, një shqetësim ekonomik që shpesh mbetet në hije.
Këtu hyn në lojë një mekanizëm psikologjik shumë interesant, i njohur si Teoria e Kontrollit të Dhimbjes, e zhvilluar në vitin 1965.
Kjo teori shpjegon se perceptimi i dhimbjes nuk është thjesht një refleks fizik, por ndikohet fort nga mënyra se si truri dhe sistemi nervor përpunojnë sinjalet.
Kur fokusi i vëmendjes zhvendoset tek një stimul i ri — p.sh. një shpim i vogël me gjilpërë — perceptimi i dhimbjes origjinale zvogëlohet.
Në plan social, lajmet dramatike për sulme apo konflikte funksionojnë po njësoj: ato janë stimuj që kapin vëmendjen, duke reduktuar fokusin e publikut tek problemet reale ekonomike dhe sociale.
Është një shpërqendrim i vëmendjes, një lloj manipulimi i perceptimit publik, ku “dhimbja kronike” ekonomike bëhet më pak perceptueshme ndërsa qytetarët shqetësohen për gjëra dramatike, por shpesh të largëta nga jeta e tyre.
Në këtë kontekst, qytetari i sotëm ka nevojë për më shumë vetëdijësi: të kuptojë se lajmet dramatike nuk janë gjithmonë sinjal i problemit kryesor, por shpesh shërbejnë si “gjilpëra” mediatike për të shpërqendruar vëmendjen.
Vetëm duke identifikuar “dhimbjet reale” dhe duke ruajtur fokusin kritik, shoqëria mund të mbajë presion mbi institucionet dhe të kërkojë përgjegjësi për sfidat që ndikojnë direkt në jetën e qytetarëve.
Leave a Reply